Nieuws
Zorg in uw eigen omgeving
Slider

Franchette en mevrouw Everaert blikken terug

Dat er door corona veel veranderd is, is voor iedereen duidelijk. Ook binnen de zorgverlening zijn er aanpassingen voor zowel de cliënt als de zorgmedewerker, maar gelukkig blijft waar mogelijk de persoonlijke zorg als uitgangspunt centraal staan. Franchette Kaate en mevrouw Everaert vertellen over hun (werk)ervaringen tijdens deze bijzondere periode.

 

De situatie was hartverscheurend

Wij vroegen Franchette Kaatee, teamleider van afdeling Verzorging in Huize Eykenburg naar haar werkervaringen tijdens de coronacrisis. Al snel gaat het gesprek over de piek van de crisis toen niemand nog precies wist met wat voor ‘griep’ en maatregelen we te maken zouden krijgen. 

 

Skypen als oplossing Franchette geeft aan dat vanaf het moment dat de verzorgings- en verpleeghuizen hun deuren, op last van de overheid, moesten sluiten voor bezoekers de situatie hartverscheurend was. “Ineens ging alles dicht. De buitendeuren op slot. Het restaurant gesloten, de activiteiten werden gestopt en de bewoners moesten op hun kamer blijven. Veiligheid voorop natuurlijk, maar daardoor zaten de cliënten in die tijd eigenlijk de hele dag te wachten. Op niks. We hebben toen zoveel mogelijk geprobeerd om ze te laten skypen met familie. Soms ging dit goed, maar helaas lukte dit niet bij iedereen.” 

 

Ik zou in de toekomst dan ook graag een systeem zien die het voor elke bewoner makkelijk maakt om zelfstandig digitaal contact te leggen met familie. We wisten al dat contact met naasten onmisbaar is en dat is de afgelopen periode alleen nog maar duidelijker geworden. 

 

Trots op team

Terugkijkend zijn er ook positieve herinneringen. “De manier waarop mijn team de dingen oppakte, extra diensten draaiden of diensten van elkaar overnamen. Het was allemaal geen enkel probleem. Collega’s stonden echt voor elkaar klaar, stuurden elkaar lieve berichtjes en hielpen elkaar waar nodig. Het is mooi om te zien dat het team nog hechter is geworden.

  

Ik voelde mij veilig

Het is vrijdagmiddag 6 november als wij mevrouw Everaert, een cliënt van de afdeling Verzorging in Huize Eykenburg, ontmoeten. Mevrouw Everaert staat bekend om haar positiviteit. Wij zijn dan ook benieuwd hoe zij de (eerste) coronaperiode heeft ervaren.

 

Mondkapjes uit Hong Kong Mevrouw Everaert begint gelijk te vertellen. “Mijn zoon woont in Hong Kong en vertelde mij eind februari al dat ik voorzichtig moest zijn, er kwam namelijk een virus aan. Uit voorzorg stuurde hij een doos met 300 mondkapjes op, om ons te beschermen en uit te delen aan de zusters. Achteraf ben ik hem hier zo dankbaar voor, maar toen wist ik natuurlijk nog niet wat ons te wachten stond.

 

Toen de huizen als gevolg van een besluit van de overheid op slot gingen was dat verschrikkelijk, je bent ineens al je vrijheid kwijt. Ik ben niet snel eenzaam, maar toch was dit niet leuk. Gelukkig kon ik veel skypen met mijn kinderen en heb ik mij bezig gehouden met de tablet, computer en televisie. Mijn kleinkinderen zitten hier in de buurt op school, regelmatig stonden ze onder mijn raam te roepen en zwaaiden we naar elkaar, dat was zo leuk!”

 

Mevrouw Everaert vervolgt: “Op Moederdag werd ons de mogelijkheid geboden om de kinderen te ontmoeten achter een plastic scherm. Na weken hebben wij elkaar weer kunnen zien. Ik wist gewoon niet dat ik zo emotioneel kon zijn. Dat was echt goed geregeld en mijn kinderen en ik waren hier zo ontzettend blij mee.” 

 

Tuin biedt uitkomst

“Gelukkig mochten de bewoners van mijn afdeling wel gebruik maken van de tuin, hier hebben wij dan ook dankbaar gebruik van gemaakt. Mopperen zit niet in mijn aard en we hebben er maar gewoon iets van gemaakt met elkaar. En gezellig was dat ook nog met een klein groepje medebewoners”, geeft mevrouw Everaert aan. “Helaas heb ik zelf ook corona gekregen. Gelukkig wel in lichte mate, maar hierdoor moest ik bijna drie weken op mijn kamer blijven. Dat was wel erg, maar ik voelde mij veilig. De zusters stonden echt voor de mensen klaar en de dingen werden goed opgepakt. Dat was een geruststellend gevoel.”

 

Toen de dag kwam dat de huizen weer open mochten, troffen de bewoners elkaar weer in het restaurant. Je merkte dat iedereen zo ontzettend blij was om elkaar weer te zien. Dat was een mooi moment, besluit mevrouw Everaert.

Back to top