De impact van Alzheimer

 

"Ze heeft eindeloos veel krediet bij mij."  

  Ik ontmoet meneer Spoor (88) in het restaurant in Huize Eykenburg. Zijn vrouw (90) heeft Alzheimer. Ze zit er vandaag stil bij in haar rolstoel en neemt niet deel aan het gesprek. “Mijn vrouw bleef steeds langer weg toen ze boodschappen ging doen. Ze keek steeds na of ze alles wel had en checkte constant haar portemonnee. Buren gaven aan dat ze vaak stil stond op straat alsof ze geen idee had waar ze heen moest. We hebben toen een afspraak gemaakt bij de huisarts. Zo zijn we er achter gekomen.”

 

“Eerst hadden we thuiszorg en af en toe ging ze in verband met lichamelijke klachten naar het ziekenhuis. Ze begon gaandeweg steeds slechter te lopen en kreeg steeds minder interesses in haar hobby’s en de dingen om haar heen. Ook was het voor mij niet duidelijk wat ze steeds ging doen. Het huis en alles wat er mee samen hing plus haar verzorging kwam bij mij te liggen. Een grote taak. Maar zelf was ik ook ziek geworden. Na overleg met de zorgcoach werd het duidelijk, dat het tijd was voor de volgende stap. En toen zijn we verhuisd naar Huize Eykenburg.

 

"De muziek is wat ons nog steeds verbindt."

 

Rol van muziek                                                                                                                                                                 

Mijn vrouw was een goede zangeres. Ik ben als musicus in de oorlog begonnen en repeteerde in Huize Eykenburg op zolder. Speelde later zelfs nog salonmuziek in het restaurant. Ik had nooit verwacht hier te komen wonen. Maar de muziek is wat ons verbindt. Ook nu nog. Ze zingt nog steeds veel. We draaien muziek op onze kamer en halen samen herinneringen op. Ook praten we veel over de familie, slaan we de fotoalbums er regelmatig op na en gaan we vaak ’s middags eten in het restaurant. Verder leest ze veel, alhoewel lezen, ze kijkt plaatjes. Op die manier houden we het toch leuk ondanks alle toestanden, maar gelukkig ontwikkelt de Alzheimer zich nu langzaam. 

 

"We zien elkaar door de ziekte heen."

 

55 jaar getrouwd                                                                                                                                                                     

We leven verder van dag tot dag. Dan maak ik me minder zorgen. Ze is toch een patiënt en dat is best  zwaar. Zo slaap ik heel licht. Ik luister altijd.” Meneer Spoor zijn ogen schitteren als hij zegt: “We zijn 55 jaar getrouwd en hebben een goed huwelijk. Door de ziekte heen zien we elkaar, maar je moet wel veel geduld hebben en vooral goed nadenken over wat je zegt. En dat is soms best lastig met als die vragen die ze heel de dag stelt. Maar ik ben vooral blij dat we nog bij elkaar kunnen zijn.”

De heer spoor vervolgt zachtjes: “Wat ik het meeste mis is dat ik geen goede gesprekken meer met haar kan voeren. Ik probeer dat nu te hebben met mensen op de afdeling, maar dat lukt helaas ook niet altijd. Verder doe ik mee aan spelletjes en hoop ik binnenkort er weer eens een dagje tussenuit te kunnen. Dat kon niet door corona, maar daar heb ik wel veel behoefte aan.”

Back to top