De impact van Alzheimer 

 

"We hebben samen nog leuke gesprekken." 

 Totdat mijn moeder overleed in 2018, heb ik eigenlijk niks gemerkt aan mijn vader. Maar toen begonnen mij kleine dingen op te vallen. Mariëtte, dochter van Ton van Bijsterveld (87), vervolgt: “Zijn pinpas deed het volgens hem soms ineens niet meer of hij stond voor een dichte deur van de kerk, terwijl hij al jarenlang naar die kerk ging en zelfs hulpkoster is geweest. Hij begon dingen te vergeten en raakte dingen kwijt. Zijn geheugen ging met beetjes achteruit, maar wat hem echt de das om heeft gedaan is de eenzaamheid tijdens de coronaperiode.  

 

Vast ritme

Mijn ouders hadden een duidelijke weekindeling; op maandag naar de kerk, op dinsdag ging mijn moeder naar Franse les en deed mijn vader de boodschappen en zo was er altijd wel een activiteit. Mijn ouders waren altijd druk, maar dat viel weg toen mijn moeder wegviel. Hij raakte de grip op de dagen kwijt. Vergat steeds meer. Bezoek bleef weg door corona. Hij vereenzaamde. Het balletje is eigenlijk gaan rollen toen iemand van de ouderenzorg langskwam. Verward was het oordeel. En ook in de daarop volgende gesprekken met verschillende instanties.

 

Toch kon mijn vader nog drie jaar thuis blijven wonen. Hij had daar zijn herinneringen aan mijn moeder, voelde zich op zijn gemak en had zijn boeken om zich heen. Ik hielp hem waar mogelijk en iemand kwam schoonmaken. Tot februari 2021. Toen liep mijn vader 's avonds weg van huis. De politie vond hem in een andere wijk waar hij hun en het ambulancepersoneel had verteld dat hij was gaan tanken. Hij kwam in de noodopvang bij Bosch & Duin terecht. Dat was het moment waarop ik over de toekomst van mijn vader moest beslissen.

 

“Mijn vader ziet zijn afdeling als een soort hotel."

 

Mensenmens

Ik heb toen geregeld dat hij hier terecht kon en tot mijn grote vreugde heeft hij het hier naar zijn zin. Hier is hij weer onder de mensen, houdt van reuring om zich heen. Hij ziet het hier als een soort hotel en vindt de service erg goed. Mijn vader leeft nu veel in de tijd van zijn werk bij Aegon. Hele gesprekken gaan daarover. Met mij, maar ook met de andere cliënten. Tegenwoordig loopt hij altijd weer in pak. Mogelijk dat dat verband houdt met zijn baan, maar ook dat hij zich altijd keurig kleedde als hij in een hotel aan tafel ging.

 

“Twee jaar lang at hij slechts brood met hagelslag”

 

Boterham met hagelslag

Hij voelt zich hier verbonden met een vrouwelijke cliënt op de afdeling. Dat komt omdat Tineke hem doet denken aan mijn moeder. Hij behandelt haar zoals hij mijn moeder behandelde, heel hoffelijk. Maar daar is die dame soms niet van gediend. Logisch, maar wel erg pijnlijk dan om zijn emoties van afwijzing en teleurstelling te zien. Gelukkig hij dat snel vergeten. 

 

Mijn vader is nu redelijk stabiel en gelukkig herkent hij me nog steeds. We hebben leuke gesprekken, gaan wat drinken in het restaurant of maken gebruik van de tuin door daar even te gaan zitten. En hij eet hij weer goed! De laatste twee jaar thuis at hij alleen nog maar brood met hagelslag met een beker melk, ongeacht wat we allemaal regelden. Maar sinds hij in zijn ‘hotel’ zit, eet hij tot mijn verrassing weer goed en moeiteloos. Tegenwoordig dus in pak. Dat dan weer wel.”  

Back to top