‘Handelen in de geest van de cliënt als die het niet meer kenbaar kan maken’ 

 

De persoonsgerichte benadering staat ook bij Advance Care Planning centraal

Medische behandelingen zijn in principe gericht op genezing. Maar wat als dat niet meer mogelijk is? Welke behandelingen wil een cliënt in zijn laatste levensfase nog wel of juist niet ondergaan? “Nadenken over de laatste jaren van je leven, hoe je die wilt doorbrengen en over belangrijke levenseindevragen is voor veel mensen moeilijk. Toch is het raadzaam dat juist wel te doen. Het komt de kwaliteit van de zorg ten goede en onwenselijke situaties kunnen zo worden voorkomen. Inzichten, opvattingen en ervaringen die je opgedaan hebt tijdens je leven, bepalen in hoge mate hoe je het laatste deel van je leven wilt invullen.” Aan het woord is Alex Reede, Raad van Bestuur van Stichting Eykenburg, over de vraag wat Advance Care Planning is en hoe cliënten, betaalde en onbetaalde professionals en behandelaars van Stichting Eykenburg hiermee te maken krijgen.

 

Wensen rondom levenseinde

“Samen met de cliënt en familie bespreken we op verschillende momenten de wensen en voorkeuren voor zorg rond iemands levenseinde en deze leggen we vast in het zorgdossier van de cliënt. Daarnaast in aanvullende verklaringen zoals een donorcodicil, wils- of niet-reanimeerverklaring zodat we daar, met elkaar, in de praktijk rekening mee kunnen houden,” aldus Reede. Onderwerpen die ter sprake komen zijn bijvoorbeeld reanimatie, wel/niet stoppen met levensverlengende behandelingen zoals antibiotica, bloedproducten, preventieve medicatie en de wens omtrent ziekenhuisopnames.  

Reede vervolgt: “Aangezien de mening van de cliënt over hoe hij zijn leven wil leiden kan veranderen in de loop van de tijd, is het wenselijk dat we het onderwerp steeds opnieuw bespreekbaar maken. Iedereen binnen Stichting Eykenburg, van onbetaalde professional tot aan de behandelaars, speelt daarin een belangrijke rol omdat juist tijdens de orde van de dag zichtbaar wordt welke signalen er zijn. Bepaalde (nieuwe) uitspraken of gedragingen kunnen een reden zijn om proactief een gesprek te initiëren, eerder dan het vastgelegde MDO-moment, als het aanleiding geeft tot een mogelijke wijziging in het zorgdossier. Wij bepalen dus niet, maar de cliënt.”

 

Persoonsgerichte zorgfilosofie

Naast grote belangrijke levensvragen, staan bij Stichting Eykenburg juist ook de ‘kleine’ persoonlijke karakteristieken centraal. “Als een cliënt bijvoorbeeld altijd graag opgemaakt aan het ontbijt verschijnt, dan is het wenselijk dat we dat blijven doen en ook in die volgorde als het door omstandigheden zelf niet meer lukt, zegt Reede. “Het door en door kennen van de cliënt is van groot belang. En daar kunnen we het verschil maken. We willen niet 1 keer in overleg iets vaststellen, we willen juist blijven monitoren wat de cliënt wil, zegt, vraagt en doet opdat we kunnen handelen in diens geest als hij het zelf niet meer kenbaar kan maken. De mening van de cliënt is leidend, maar uiteraard in afstemming met de familie.

Op de vraag of het ook een onderwerp is waar hij zich op persoonlijk vlak mee bezig houdt, volgt het antwoord snel: “Uiteraard denk ik ook privé na over bepaalde vragen. Ik heb het daar thuis over en deel mijn opvattingen. Uiteraard niet elke dag, maar het zijn belangrijke levensvragen waarbij welzijn en kwaliteit van leven voor mij voorop staan. Ik ben er dan ook trots op dat ik werk bij een organisatie waarvan de persoonsgerichte zorgfilosofie in lijn ligt met mijn levensfilosofie.

Back to top