Mariette ( mantelzorger )

Het verhaal van Mariette en haar vader

Moet ik hem weghalen uit ons ouderlijk huis, waar hij 40 jaar heeft gewoond?
Mariette is mantelzorger van haar vader die Alzheimer heeft. Deze ziekte staat erom bekend dat je elkaar langzaam kwijtraakt. Zijn verhuizing naar het verpleeghuis luidde een nieuwe fase in voor beiden. Een periode waarin ze elkaar steeds opnieuw vinden en herinneringen maken centraal staat.

Donderdag 5 oktober werd mijn vader 90 jaar. Wat is die tijd gevlogen! Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik hem naar Huize Eykenburg bracht en toch zit hij er alweer 2,5 jaar. Een nieuwe fase die niet alleen voor mijn vader een hele verandering inhield, maar ook voor mij. Ik was nog niet eerder met dementie geconfronteerd. In mijn familie werd iedereen altijd oud met een scherpe geest. Ik maakte me dan ook niet zo’n zorgen over mijn ouders. Ze waren altijd de hort op en hadden een druk leven samen, totdat mijn moeder kwam te overlijden. Ineens viel mijn vader in een zwart gat. Voorbij waren de cursussen kunstgeschiedenis, de Franse les en de hand-en-spandiensten in de kerk. In zijn eentje had mijn vader daar geen zin meer in. De coronaperiode die volgde heeft ook niet meegeholpen. De meeste kennissen bleven weg. En dan duren de dagen lang, heel lang.

 

Moet ik hem weghalen uit ons ouderlijk huis, waar hij 40 jaar heeft gewoond?

 

Weglopen

Ik merkte dat mijn vader vergeetachtig werd, spullen kwijtraakte en rommelde met zijn medicijnen. Toch kon hij, met de nodige hulp, nog bijna drie jaar thuisblijven. Maar op een dag is hij ’s avonds laat van huis weggelopen. Ik moest de politie inschakelen om hem te zoeken en hij werd behoorlijk in de war in een andere wijk teruggevonden. En dan komt de vraag: wat gaan we doen? Gaat mijn vader terug naar huis, met het risico dat hij opnieuw ‘s nachts wegloopt? Of laat ik hem naar een zorginstelling gaan? Moet ik hem weghalen uit ons ouderlijk huis, waar hij ruim 40 jaar heeft gewoond? Met de tuin, waar hij elke dag pinda’s en voer neerlegde en zo genoot van alle vogeltjes? Met zijn vele boeken en al zijn herinneringen?

 

Stralende ogen

Het is Stichting Eykenburg geworden en ineens bloeide mijn vader op. Hij is graag tussen mensen, houdt van reuring om zich heen en geniet van alle activiteiten. Mentaal is hij langzaam achteruit gegaan. Hij praat als Brugman, heeft nog steeds hele verhalen, maar de samenhang is af en toe niet meer te volgen en dikwijls begrijp ik het niet. Maar hij kent nog steeds mijn naam, weet dat ik zijn dochter ben en zolang alles nog met een big smile gaat en zijn ogen stralen, heb ik overal vrede mee.

 

Old Spice

En nu is hij dus 90 geworden. Op de afdeling hadden ze ballonnen opgehangen en een prachtige taart besteld. Mijn vader besefte amper dat hij jarig was, maar hij genoot van de taart en alle gezelligheid.

Ik heb hem Old Spice gegeven. Een aftershave die hij al gebruikt sinds mijn kindertijd. (Ja precies, die met dat zeilbootje erop). En mijn vader herkende het nog steeds. Ook had ik een mooie pyjama voor hem meegebracht, maar toen hij die zag, zei hij: “Nee hoor, die hoef ik niet. Die kan weer terug.” En hij duwde het cadeau van zich af. Even was ik uit het veld geslagen. Dat steekt toch, zo’n opmerking. Maar ik realiseerde me al snel dat mijn vader niet beseft wat hij zegt en mij nooit zou willen kwetsen. En binnen een kwartier is hij dit weer vergeten. Dus ik neem het hem niet kwalijk. Het is goed zo….

En die pyjama? Die trekt hij heus wel aan.