Isabel (bewoner Huize Eykenburg)

Thuis tussen de mensen

Twijfel niet, het is geweldig.

Isabella (88) kwam bij Huize Eykenburg om te herstellen van een zware operatie. Het zou tijdelijk zijn. Maar het liep anders. Wat begon als herstel, werd een nieuw thuis. Isabella voelde zich al snel op haar plek door de mensen, de gezelligheid en de aandacht. Haar verhaal is er één van liefde, veerkracht en kiezen voor wat goed voelt.

Een leven vol mensen

“Ik hou van mensen. Ik heb graag mensen om me heen”, zegt Isabella met een glimlach. En iedereen die haar kent bij Huize Eykenburg weet dat dat helemaal klopt. Ze zit zelden alleen op haar kamer. Je vindt haar op het ontmoetingsplein, bij een spelletje of op de dansvloer. Altijd in gesprek. Altijd geïnteresseerd in de ander. “Als ik naar beneden ga, is er altijd wel iemand om een praatje mee te maken”, zegt ze. Ze geniet zichtbaar van de activiteiten daar, vooral als praktijkdeskundige welzijn Dion er is. “Dat is zo’n aardige man”, zegt ze lachend.

Isabella is geboren in Den Haag, maar heeft daarna nog door heel Nederland gewoond. Dat kwam door het werk van haar man, die architect was. Samen verhuisden ze regelmatig. Isabella vond dat juist leuk. “Elke nieuwe plek voelde als een nieuw avontuur, zolang we maar samen waren.”

De liefde van haar leven

Haar man was de grote liefde van haar leven. Ze ontmoetten elkaar al jong, op de MULO in Schoonhoven. Isabella was vijftien, hij zestien. Ze bleven bij elkaar. Zestig jaar lang. Ze kregen samen twee kinderen, een zoon en een dochter, en later ook kleinkinderen. Samen maakten ze verre reizen, dansten ze en genoten ze van het leven.

Later veranderde er veel. Isabella’s man kreeg Alzheimer toen hij begin zeventig was. Isabella zorgde jarenlang zelf voor hem. Dat deed ze met liefde en geduld. “Hij bleef erg lief”, vertelt ze. Dat maakte het zorgen mogelijk, ook al was het intens. Ze bleef tot het einde voor hem zorgen, tot hij op tachtigjarige leeftijd overleed. Een groot gemis.

Van operatie naar herstel

Na het overlijden van haar man woonde Isabella alleen in een groot huis met drie verdiepingen. Ze redde zich goed, maar het was ook stil. “Het is toch een beetje home alone hè”, vertelt ze.

In september moest ze plotseling geopereerd worden aan haar hart. Ze bleek een verkalkte hartklep te hebben. De operatie ging goed, maar direct terug naar huis was geen optie. Twee trappen en net geopereerd, dat was te zwaar. Zo kwam Isabella bij Huize Eykenburg terecht om tijdelijk te wonen voor herstel, op Museumplein 1.

Daar voelde ze zich snel welkom. “Ze namen echt de tijd voor me”, zegt Isabella. “Ze luisterden, maakten een praatje en hadden aandacht voor mij. Ik weet eigenlijk alles van hen, en zij weten ook veel van mij. Ik voelde me daar echt verwend, zo goed werd er voor me gezorgd.”

Dansen hoort bij haar

Tijdens haar verblijf bloeide Isabella op. Ze deed mee aan activiteiten, speelde spelletjes en stond regelmatig op de dansvloer. Dansen is haar grote passie. Als ze danst, doet ze dat elegant, met haar armen sierlijk in de lucht. “Er zit een beetje Spaans in mij”, zegt ze lachend. Het is iets wat altijd bij haar heeft gehoord. Samen met haar man danste ze veertig jaar lang tango, cha cha cha en wals. “Ik zit niet graag stil.”

De keuze om te blijven

Toen haar herstel klaar was, stond Isabella voor een moeilijke keuze. Terug naar haar vertrouwde huis met prachtige tuin vol herinneringen, of blijven bij Huize Eykenburg? Haar huis was fijn. Maar hier was leven, afleiding, mensen en gezelligheid.

Ze besloot te blijven. Sinds kort woont ze op The Living Stone. Haar appartement is licht, warm en vol kunst. Ze is er erg trots op. De overgang en de verhuizing waren even wennen, maar wat heeft ze het gezellig hier.