Zijn blonde drieling
Weet je wat jij moet doen? Je moet weer gaan blazen.
De eerste saxofoon
Zijn liefde voor de saxofoon begon al jong. “Mijn moeder zei: als je slaagt voor de middelbare school, dan mag je een saxofoon kopen.” En zo gebeurde het. Op zijn achttiende stond hij in een muziekzaak aan de Rijswijkseweg. De prijs weet hij nog precies: 825 gulden. “Dat was een hoop geld, maar wat was ik trots!”, vertelt Guus. Sindsdien is de saxofoon niet meer weg te denken uit zijn leven.
Wolf en de zeven geitjes
Guus speelde in verschillende bandjes. Eén daarvan had een bijzondere naam: De wolf en de zeven geitjes. “Ik was de wolf, vanwege mijn achternaam Strijdwolf, en mijn leerlingen waren de geitjes”, zegt hij lachend. Samen traden ze op in ziekenhuizen en bij andere gelegenheden. Het was nooit voor geld, maar altijd voor het plezier. “Mensen werden er blij van en dat was voor mij genoeg.”
Toen zijn vrouw overleed, brak er een zware periode aan. “Ik zat echt in een donkere kamer. Ik wist niet wat ik nog moest.” Op een dag stond een van de ‘geitjes’ voor zijn deur, met een bloemetje. “Weet je wat jij moet doen? Je moet weer gaan blazen”, zei ze.
“Muziek heeft me gered,” zegt Guus eerlijk. Het bracht hem opnieuw onder de mensen en gaf hem weer zin in het dagelijks leven. Sinds een klein half jaar speelt hij weer actief.
Spelen in de kapel
Vandaag de dag heeft Guus drie saxofoons: een sopraan, een alt en een tenor. Hij noemt ze liefkozend zijn ‘blonde drieling’. Ieder instrument heeft zijn eigen stem en karakter. “De tenor is als een mannenstem, de sopraan als een kinderstem en de alt zit daar mooi tussenin”, legt Guus uit. Als vrienden van vroeger langskomen, neemt hij zijn drieling mee naar de kapel van Huize Eykenburg.
Zijn vrienden spelen trompet, piano en bas en samen met Guus vormen ze bijna een complete band. Een drummer ontbreekt, maar dat is volgens Guus geen enkel probleem. “Als je goede muzikanten hebt, mis je een vijfde of zesde man helemaal niet.” In de kapel oefenen ze en genieten van het samenspel. “Het klinkt prachtig in die ruimte”, zegt hij trots.
Vrijheid in muziek
Voor Guus betekent muziek meer dan noten spelen. Het is een gevoel van vrijheid en verbondenheid. Het herinnert hem aan vroeger, maar geeft hem ook kracht in het nu. “Zolang ik kan blazen, blijf ik spelen”, zegt hij vastberaden.
En zo gezegd, zo gedaan. Na afloop van het interview wilde Guus graag nog even spelen. Het was ontroerend en mooi en het liet zien hoeveel talent hij in zich heeft.
