José danst zich jong
Ik geniet, ik geniet enorm.
Van bezoeker naar bewoner
Zijn band met Huize Eykenburg uize Het Zamen ontstond toen zijn vrouw hier kwam wonen, nadat ze was gevallen en niet meer goed kon lopen. “Ik was elke dag bij haar”, vertelt hij. Toen ze overleed voelde José dat hij wilde blijven komen, daarom kwam hij wekelijks langs bij het Haags Ontmoeten. Later kreeg hij zelf een kamer in Huize Eykenburg. Veel spullen uit zijn huis liet hij achter. Alleen de belangrijkste herinneringen gingen mee.
Zijn grote liefde: de ballerina
José wijst trots naar de foto’s die in zijn kamer staan. “Dat is mijn vrouw”, zo laat hij zien. Op de foto’s staat ze in haar danskostuums. “Ze was een grote danseres, een ballerina”, vertelt hij.
In zijn kamer staan overal kleine dingen die veel voor hem betekenen: beeldjes van dansers, foto’s van optredens en foto’s van al hun herinneringen samen. José wijst er naar. “Deze dingen die je hier ziet, dat is mijn leven. Dat heb ik met haar meegemaakt.”
De dansvloer roept
Overdag loopt José vaak met een wandelstok. Maar zodra er muziek klinkt gebeurt er iets in hem. “Ik weet niet hoe dat komt”, vertelt hij. “Maar ik kan dan gewoon niet stil blijven staan. Wat voor muziek het ook is, ik dans de hele avond.”
Enthousiast vertelt hij over de feestavond van de dag ervoor. “Ik heb de hele avond gedanst”, zegt hij trots. “Alsof ik weer 16 jaar was.” Vroeger danste hij vaak op feestjes, vaak samen met zijn vrouw.
Ook de activiteiten in het huis vindt hij fijn, vooral alles waar muziek bij hoort. “Het leven hier is heel mooi. Ik geniet ervan”, vertelt hij. Ondanks zijn leeftijd voelt hij zich nog altijd levendig. “Ik weet niet hoe oud ik nog mag worden”, zegt hij met een glimlach, “maar zolang ik kan dansen, vind ik het goed.”
