Veel meer dan mantelzorg
Het zit gewoon helemaal in mijn dag.
Waar het allemaal begon
Jacqueline en Ben leerden elkaar 20 jaar geleden kennen bij een snackbar op het Almeloplein. Wat begon als een gewone kennismaking, groeide uit tot een hechte band. Later hielpen Jacqueline, haar man en haar dochter in Bens meubelwinkel. Haar man hielp met het sjouwen en vervoeren van meubels en Jacqueline en haar dochter knapten spullen op en maakten oude kristallen lampen schoon.
“We deden het echt met z’n allen”, vertelt Jacqueline. Ben werd steeds meer onderdeel van het gezin en ging mee naar verjaardagen. Voor Jacqueline voelt hij allang niet meer als een kennis. “Mijn vader is maar 68 jaar geworden en Ben is precies hetzelfde type als mijn vader”, zegt ze. “Voor mij voelt hij als een vader.”
Een Haagse kampioen
Ben is geboren en opgegroeid in Den Haag. Als jonge man stond hij regelmatig in de boksring. Ongeveer vijf jaar lang bokste hij en in die periode werd hij kampioen van Zuid-Holland.
Op zijn kamer in Huize Eykenburg zijn de herinneringen daaraan nog steeds te zien. Er hangen oude foto’s van zijn bokstijd en van de vrienden met wie hij bokste. Jacqueline wijst met trots naar de foto’s als ze over die tijd vertelt.
Sport bleef daarna belangrijk voor Ben. Zo ging hij graag naar voetbalwedstrijden en was hij betrokken bij voetbalvereniging VCS.
Op zijn plek in Huize Eykenburg
Ben woont sinds april in Huize Eykenburg. Daarvoor woonde hij op een andere woonplek. Jacqueline merkte dat die plek niet goed bij hem paste. Via een bekende die bij Stichting Eykenburg werkt, hoorde ze over Huize Eykenburg. In november schreef ze Ben in en een paar maanden later kon hij al verhuizen.
Dat geeft Jacqueline meer rust. “Hier kan ik gewoon even een uurtje weggaan. Dan zit hij samen met andere bewoners in de huiskamer.” Ook Ben zoekt die gezelligheid inmiddels zelf op. “Vanmorgen vroeg ik nog: wil je naar je kamer? Toen zei hij: ‘Laat mij hier maar lekker zitten.’”
Ze zijn daarnaast vaak beneden te vinden. “Iedere middag gaan we naar het ontmoetingsplein”, vertelt Jacqueline. Als er een optreden of andere activiteit is, sluiten ze graag aan. En als het weer het toelaat, zitten ze regelmatig buiten voor de deur een sigaretje te roken.
Mantelzorg hoort bij haar
Jacqueline noemt zichzelf inmiddels al zo’n 20 jaar Bens mantelzorger. Toch is dat nooit een bewuste beslissing geweest. “Ik ben er eigenlijk gewoon ingerold”, vertelt ze. Toen Ben steeds meer hulp nodig had, werd ook haar rol groter. Ze hielp hem thuis en bleef dat doen toen hij naar Huize Eykenburg verhuisde.
Nu Ben in Huize Eykenburg woont, hoeft ze niet meer alles alleen te doen. Hij krijgt bijvoorbeeld hulp bij het eten en medewerkers ondersteunen hem gedurende de dag. Toch doet Jacqueline nog steeds veel voor Ben. Afstand nemen vindt ze lastig. “Ik deed daarvoor niet anders. Als je het al zo lang gewend bent, zit het gewoon helemaal in je dag.”
Ook haar dochter en man zijn veel bij Ben te vinden. Jacqueline gaat meestal in de middag naar huis om te eten en komt later op de avond weer terug. In de tussentijd komt haar dochter vaak langs en ook haar man schuift regelmatig aan. Zo heeft Ben bijna altijd mensen over de vloer.
Even terug naar toen
Stilzitten doen ze niet graag. Onlangs stapte Ben samen met de dochter van Jacqueline op de duofiets om weer een stukje oud en vertrouwd Den Haag op te zoeken. Ze reden naar de snackbar aan het Almeloplein, de plek waar Jacqueline en Ben elkaar jaren geleden leerden kennen. Een rondje door de buurt betekent voor Ben veel herkenning. Zijn oude woning lag niet ver van Huize Eykenburg en onderweg komen ze langs straten en plekken die hij goed kent. Ondanks dat Ben niet meer alles zelf kan, kunnen ze zo nog steeds samen op pad.
“We nemen wat lekkers mee en maken er zelf een feestje van.”
Op pad met de bus
Met de bus van Stichting Eykenburg gingen Ben en Jacqueline een dagje naar Camping Duinhorst in Wassenaar. Een plek die Ben goed kent, want vroeger ging hij daar ook al regelmatig met haar mee naartoe. Voor zo’n dag gaat inmiddels wat meer mee dan toen, maar dankzij de bus konden zijn rolstoel en alle benodigde spullen gewoon mee. “Het is een hele verhuizing”, vertelt Jacqueline met een glimlach.
Eenmaal op de camping was het vooral weer vertrouwd. Samen zitten, mensen om zich heen en natuurlijk even langs de snackbar. Dat hoort er voor hen gewoon bij.
Voor Jacqueline is het fijn dat dit soort uitstapjes nog steeds kunnen. Even ergens anders zijn, zonder dat er meteen van alles hoeft te gebeuren. Gewoon samen op pad en doen wat ze altijd graag deden.
