Samen aan tafel in de kookstudio
Het gaat niet alleen om eten, het gaat om samen zijn.
Een nieuwe stap
Reshma werkt al zeventien jaar bij Stichting Eykenburg. Elf jaar daarvan werkte ze bij mensen thuis. Toen dat werk lichamelijk te zwaar werd, maakte ze de stap naar binnen. “Ik dacht eerst: dat is niks voor mij, maar toen ik hier kwam, voelde het meteen goed”, vertelt ze. Inmiddels werkt Reshma al zes jaar in de kookstudio van Huize Eykenburg. En dat is haar plek geworden.
Van appeltaart naar samen koken
De kookstudio begon klein. Na de coronaperiode werd er één keer per week voorzichtig gestart met een appeltaart. Het werd al snel een succes. “Iedereen vond het leuk”, vertelt Reshma. “We gingen van bakken naar koken. Nu zijn we vier dagen per week open.”
Wat de kookstudio bijzonder maakt, is dat bewoners zelf kiezen wat ze eten. “Of het nou een ingewikkeld gerecht is of een simpele prak, niks is te gek.” Samen drinken ze eerst koffie en praten bij. Daarna wordt er gekookt.
Iedereen doet mee op zijn eigen manier
Bewoners helpen graag mee. Groenten snijden, aardappels schillen of gewoon roeren in een pan. “En eerst, als ik het soms zelf wilde doen, dan zeiden ze: hallo, dat is ons werk hoor”, lacht Reshma. “Je neemt ons werk uit handen.” Juist dat kleine meedoen is belangrijk. Bewoners blijven zo doen wat ze hun hele leven al deden. Op hun eigen manier en in hun eigen tempo.
Ook bewoners met dementie doen mee. “Als je een mesje en een snijplank neerlegt, dan weten ze vaak precies wat ze moeten doen.” Het koken roept herinneringen op. Verhalen komen vanzelf. Over vroeger. Over familie. Soms met een lach, soms met een traan. “Er komt veel emotie los. Maar dat mag er zijn.”
Meer dan koken alleen
De kookstudio is ook een plek van verbondenheid. “De mensen die hier wonen hebben soms weinig aanspraak”, zegt Reshma. “In de kookstudio maken ze contact en kunnen ze hun ei kwijt. Ze kijken er echt naar uit.” Dat merkt ze ook als ze er een keer niet is. “Dan zeggen ze: jij mag geen vakantie hoor. We missen je te erg.”
Sommige momenten blijven Reshma altijd bij. Zoals de jonge vrouw die haar laatste wens uitsprak. “Ik heb niet lang meer te leven, maar ik heb wel een wens.” Samen aten ze nog één keer haar lievelingsgerecht. Een week later overleed ze. “Dat vergeet ik nooit meer.”
Reshma kent de bewoners goed. Ze weet wie wat lekker vindt. “Als ik pannenkoeken bak, denk ik: daar ga ik Ellie blij mee maken.” En is er eten over, dan gaan er bakjes mee naar de kamer. “Dan kunnen ze nagenieten.” Ze weet van iedereen hun achtergrond, en dus ook wat ze lekker vinden.
Tweede thuis
Voor Reshma is Huize Eykenburg haar tweede thuis. “Het is één grote familie.” Met bewoners en collega’s. Die familie komt samen in de kookstudio. Rond de tafel, bij een pan op het vuur. Met tijd voor elkaar, voor verhalen en voor kleine momenten die groot voelen. Momenten waarin samen zijn vanzelfsprekend is.
